Ściana

A mury runą, runą, runą…

Mury runęły, ściany pozostały.

Powieść Pawła Daniela Zalewskiego Ściana jest widokówką z tego świata, sygnowaną samotnością, hipochondrią przechodzącą w głęboką patologię, siłą woli i poszukiwaniem miłości. Być może morał tej powieści jest banalny: żeby pokonać ścianę, trzeba się zmierzyć z samym sobą. Ale obie strony wymownej „ściany” naprawdę zadziwią każdego czytelnika. I zaręczam, że niejeden z nich z niecierpliwością będzie czytał tę książkę, aby się dowiedzieć, który z bohaterów przebije głową mur.

Jolanta Szymska

Mijają systemy, upadają dyktatury, przemija dzieciństwo, młodość. Pozostaje to, kim po drodze staliśmy się. Ściana lub drzwi.

            Gorąco polecam zmierzenie się z powieścią Pawła Daniela Zalewskiego i z samymi sobą. Być może otworzy się jakaś dawno nieużywana furtka.

Katarzyna Bereta /www.dobrastrona.pl.tl /

          „Ściana” to powieść psychologiczna, w lwiej części retrospektywna, poza tym bardzo aktualna. Została inteligentnie skonstruowana i wyposażona w zaskakujący epilog. Jej twórca to dobrze rokujący prozaik, którego fascynuje „brudna strona ludzkiej egzystencji”. Tak głodny życia i wszelakich przygód autor może nas w przyszłości jeszcze niejednym zaskoczyć. Jedno jest pewne: objawił się nowy talent pisarski. Gratulacje!

Stanisław Chyczyński /Akant, styczeń 2011/

          Literatura może wszystko. Wiarę w tę prawdę wyznaje Zalewski, budując z determinacją dwie współczesne opowieści psychologiczne. Para głównych bohaterów stworzonych przez autora doskonale wpisana jest w polskie realia ostatnich dziesięcioleci. Jest lustrem dla czytelnika. Odnajdzie w nim swoje lęki, choroby, namiętności, marzenia. Słowem – swoje życie. I nie jest to – co bardzo ważne – dekonstrukcja. Zalewski relacjonuje z zacięciem i sporą wiedzą dokumentalisty nasz świat.

Emil Biela                                         

         Język dobry, wyrobiony, refleksyjny. Ładna klasyczna, literacka polszczyzna. Czyta się gładko. Lekkie pióro, co w dzisiejszych czasach bardzo rzadkie. Ładnie, wręcz wzorcowo, zrobione przejścia od teraźniejszości do retrospekcji.

Andrzej Pilipiuk